در پس لايه هاي تاريك شب ، سپيدي فجري به انتظار حضورت نشسته

 است و اين حقيقت را بارها و بارها در طبيعت و حتي در لحظه لحظه

 زندگيت به نظاره نشسته اي . آيا تا به حال به پايان نرسيدن شب ، حتي

 شب يلدا هم كه باشد ، را پذيرفته اي ؟ يا آن قدر برايت طبيعي شده كه از

 آن غافل گشته اي ؟ پس چگونه است كه تاريكي حوادث دنيا و ظلمت

جهل را ابدي مي داني . اگر در پرتو انوار عقلت به تمامي حوادث جاري

 زندگيت بنگري همان ها كه نشان از محروميت ها و در ظلمت ماندن ها

 دارد ، نويد شكافتن و به پايان رسيدن آن ها را مشاهده خواهي كرد .

 همه دادن و گرفتن بهانه ايست براي دل كندن از دليل هايي كه به آن دل

سپرده اي و باور به اينكه در پي محروميت ها و نداري هايت صبح اميدي

 خواهد بود . باور كن كه تجربه حوادث تلخ و شيرين ، شفيعي است كه تو

 را به يگانگي خواهد رساند . باور كن كه نور منتظر و نگران توست كه

 مبادا چشمانت به تاريكي و ظلمت جهل عادت كند . تو آمده اي تا به

رضايتي ابدي نائل شوي رضايت به فجر ، نه ماند ن در ليل هاي زندگيت

 و بدين سبب بايستي در پرتو انوار عقلت تاريكي ها را به اميد رسيدن به

 روشنايي پيمايي و در اين راه بدان كه تنها نيستي ، مطمئن باش اگر

 خستگي امانت را بريد ، كسي هست كه ياريت كند فقط بايد اطمينان

داشته باشي ...